Utrata nawet jednego zęba powoduje szereg niekorzystnych zmian w jamie ustnej. Gdy pojawia się brak 2 zębów obok siebie, problem staje się znacznie poważniejszy – dochodzi do zaniku kości i przesuwania się pozostałych zębów. Na szczęście nowoczesna stomatologia ma na to skuteczne sposoby. Dowiedz się, jakie masz możliwości.
Co powoduje brak 2 zębów obok siebie?
Utrata dwóch sąsiadujących zębów może mieć różnorodne przyczyny. Do najczęstszych należą:
- Długotrwałe choroby jamy ustnej – zaawansowana próchnica lub choroby przyzębia (paradontoza), które prowadzą do zniszczenia tkanek i konieczności ekstrakcji.
- Urazy mechaniczne – wypadki komunikacyjne, upadki czy kontuzje sportowe.
- Czynniki genetyczne – wrodzony brak zawiązków zębowych (agenezja), który sprawia, że zęby nigdy się nie wykształcają.
- Choroby i terapie systemowe – zaburzenia endokrynologiczne oraz agresywne leczenie, takie jak chemio- i radioterapia.
- Interwencje chirurgiczne – jako konsekwencja zabiegów w obrębie szczęki lub żuchwy.
Konsekwencje braku 2 zębów obok siebie
Ignorowanie luki po dwóch zębach powoduje szereg negatywnych zmian w jamie ustnej:
- Postępujący zanik kości – pozbawiona naturalnego obciążenia kość traci gęstość i objętość.
- Przechylanie się sąsiednich zębów – zęby obok luki tracą podparcie i przemieszczają się w jej kierunku.
- Wysuwanie się zębów przeciwstawnych (efekt Godona) – zęby w przeciwległym łuku, pozbawione kontaktu, wysuwają się z zębodołu.
- Zaburzenia zgryzu – przemieszczenia zębów prowadzą do nierównomiernego rozkładu sił żucia i przeciążeń pozostałych zębów.
- Dalsze problemy zdrowotne – skutkiem przeciążeń może być szybsze ścieranie się zębów, bóle głowy oraz problemy ze stawami skroniowo-żuchwowymi.
- Ryzyko utraty kolejnych zębów – w dłuższej perspektywie może dojść do odsłonięcia szyjek zębowych, co zwiększa ryzyko próchnicy i paradontozy.
Jakie są metody uzupełnienia dwóch braków zębowych?
Współczesna stomatologia oferuje wiele rozwiązań pozwalających na odbudowę brakujących zębów, a wybór konkretnej metody zależy od stanu zdrowia pacjenta, warunków w jamie ustnej, jego oczekiwań estetycznych i możliwości finansowych.
Wśród najpopularniejszych rozwiązań tymczasowych wyróżnia się miniprotezę częściową – niewielką, ruchomą protezę akrylową – oraz estetyczną i dyskretną tymczasową szynę typu Essix.
Dwa oddzielne implanty z koronami
Wszczepienie dwóch oddzielnych implantów z indywidualnymi koronami jest uznawane za złoty standard w przypadku braku dwóch sąsiadujących zębów. Warunkiem koniecznym jest jednak odpowiednia ilość i jakość kości, którą ocenia się na podstawie tomografii komputerowej.
Most protetyczny na zębach filarowych
Most protetyczny to stałe uzupełnienie składające się z połączonych ze sobą koron.
Metoda ta ma jednak istotne wady i przeciwwskazania:
- Konieczność szlifowania zdrowych zębów – oszlifowanie zębów filarowych nieodwracalnie narusza ich strukturę, zwiększając ryzyko próchnicy i nadwrażliwości.
- Brak ochrony przed zanikiem kości – most nie zapobiega zanikowi kości pod przęsłem, gdzie brakuje zębów.
- Przeciwwskazania – do głównych należą osłabione zęby filarowe, zaawansowana paradontoza oraz niewystarczająca higiena jamy ustnej, ponieważ konstrukcja wymaga szczególnej dbałości o czystość.
Protezy ruchome, miniproteza i szyna typu Essix
Gdy rozwiązania stałe nie wchodzą w grę z przyczyn medycznych lub finansowych, alternatywą stają się uzupełnienia ruchome. Bardziej dyskretną opcją tymczasową jest szyna Essix tymczasowa.
Dwa implanty czy most przy braku 2 zębów obok siebie?
Wybór między dwoma implantami a mostem protetycznym to ważna decyzja, którą pacjent powinien podjąć w ścisłej konsultacji ze stomatologiem. W bezpośrednim porównaniu mostu protetycznego i implantów te drugie wygrywają pod względem ochrony zdrowych tkanek i zapobiegania zanikowi kości.
Porównanie trwałości i estetyki
Pod względem trwałości implanty mają zdecydowaną przewagę.
Estetyka obu rozwiązań może być na bardzo wysokim poziomie, jednak to implanty dają możliwość uzyskania bardziej naturalnego efektu.
Wpływ na zęby filarowe i preparację
Zasadniczą wadą mostu protetycznego jest konieczność preparacji, czyli oszlifowania zębów filarowych. Ponadto zęby filarowe w moście poddawane są znacznie większym obciążeniom, gdyż muszą przenosić siły żucia przypadające także na brakujące zęby.
Kiedy zastosować jeden implant z dwiema koronami?
Rozwiązanie typu jeden implant dwie korony, czyli most protetyczny oparty na pojedynczym wszczepie, to opcja rozważana jedynie w bardzo specyficznych sytuacjach.
Zastosowanie jednego implantu pozwala obniżyć koszty i skrócić czas leczenia, jednak niesie ze sobą ryzyko jego mechanicznego przeciążenia.
Kiedy potrzebna jest augmentacja kości przed implantem?
Augmentacja kości przed implantem, czyli jej odbudowa, staje się koniecznością, gdy ilość lub jakość tkanki kostnej jest niewystarczająca do stabilnego osadzenia wszczepu.
Jeśli kości jest za mało, wszczepienie implantu bez jej odbudowy jest obarczone bardzo wysokim ryzykiem niepowodzenia.
Podniesienie dna zatoki (sinus lift)
Podniesienie dna zatoki szczękowej, znane jako sinus lift, to specyficzny rodzaj augmentacji kości. Zabieg można wykonać metodą otwartą (z bocznym dostępem do zatoki) lub zamkniętą (przez otwór przygotowany pod implant).
Przeszczep kości i materiały augmentacyjne
Do odbudowy kości wykorzystuje się różne rodzaje materiałów, a najlepsze właściwości biologiczne ma kość autogenna, pobrana od samego pacjenta (np. z okolicy żuchwy).
Do alternatywnych materiałów augmentacyjnych należą:
- materiały allogeniczne – pochodzące od ludzkich dawców.
- materiały ksenogeniczne – najczęściej pochodzenia zwierzęcego (np. bydlęcego).
- materiały syntetyczne – np. na bazie hydroksyapatytu.
Służą one jako rusztowanie, które stymuluje organizm do tworzenia nowej tkanki kostnej.
Ile trwa leczenie implantologiczne i rehabilitacja?
Standardowe leczenie implantologiczne trwa zazwyczaj od 3 do 7 miesięcy.
Całkowity czas leczenia wydłuża się o 6-10 miesięcy, jeśli konieczna jest wcześniejsza augmentacja kości.
Etapy zabiegów implantologicznych
Proces leczenia implantologicznego przebiega w następujących etapach:
- Konsultacja i diagnostyka – obejmuje szczegółowy wywiad oraz badania radiologiczne (w tym tomografię komputerową) w celu oceny stanu kości.
- Etap chirurgiczny – polega na wszczepieniu implantów w kość w znieczuleniu miejscowym.
- Gojenie i osteointegracja – ważny okres trwający od 3 do 6 miesięcy, podczas którego implant zrasta się z kością. Pacjent może w tym czasie korzystać z uzupełnienia tymczasowego.
- Etap protetyczny – po zakończeniu gojenia pobierane są wyciski, a następnie na implantach osadzane są ostateczne korony, które przywracają pełną funkcjonalność i estetykę uśmiechu.
Na co uważać przy braku 2 zębów obok siebie?
Brak dwóch sąsiadujących zębów to poważny problem funkcjonalny i estetyczny, którego nie wolno lekceważyć. Nieleczony brak zębów powoduje liczne negatywne konsekwencje dla całego układu żucia.
Ryzyka chirurgiczne i powikłania
Wszczepienie implantów, jak każda procedura chirurgiczna, wiąże się z ryzykiem powikłań:
- Powikłania wczesne – mogą obejmować infekcje, krwiaki, obrzęk, uszkodzenie sąsiednich struktur (nerwów, zatoki szczękowej) oraz brak osteointegracji, czyli niezrośnięcie się implantu z kością.
- Powikłania późne – najczęściej związane z niedostateczną higieną. Najpoważniejszym jest stan zapalny prowadzący do zaniku kości i utraty implantu.
- Czynniki ryzyka – ryzyko wzrasta u pacjentów palących tytoń, z niekontrolowaną cukrzycą, bruksizmem (zgrzytaniem zębami) oraz u osób nieprzestrzegających zaleceń dotyczących higieny i wizyt kontrolnych.
Kiedy implanty nie są wskazane
Istnieją sytuacje, w których leczenie implantologiczne nie jest wskazane. Przeciwwskazania dzieli się na:
- Bezwzględne – obejmują poważne, nieustabilizowane choroby ogólnoustrojowe (np. aktywna choroba nowotworowa, nieleczona cukrzyca), stany upośledzające gojenie kości oraz niezakończony wzrost kostny (dzieci i młodzież).
- Względne – wymagają szczególnej oceny i przygotowania. Należą do nich m.in. nałogowe palenie tytoniu, alkoholizm, zaawansowany zanik kości, niektóre choroby psychiczne oraz brak współpracy pacjenta w zakresie higieny.
W takich przypadkach, po dokładnej analizie, stomatolog może zaproponować alternatywne metody leczenia, takie jak mosty protetyczne lub protezy ruchome, które będą bezpieczniejsze dla pacjenta.
